Menu

A+ A A-

Η συζήτηση στη Βουλή για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση όχι μόνο ακύρωσε τον στόχο της κυβέρνησης για ενίσχυση της πολιτικής σταθερότητας και της διαπραγματευτική θέση της για την έξοδο από τα Μνημόνια,αλλά άνοιξε τον δρόμο για μια παρατεταμένη προεκλογική  περίοδο.

Η άκριτη υιοθέτηση από τον ΣΥΡΙΖΑ δημοσιευμάτων ότι σχεδιάζεται χρηματισμός βουλευτών για να ψηφίσουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να αποτραπούν οι εκλογές και η επίσημη δήλωση ότι ο κ.Τσίπρας θα δεχθεί ενδεχόμενη πρόσκληση από τον Πρωθυπουργό όχι για να συζητήσει,αλλά για να ζητήσει την παραίτηση του,πυροδότησαν νέα όξυνση της αντιπαράθεσης.

Αποτέλεσμα να αρχίσουν την ανοδική πορεία τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων,που σημαίνει ότι με αυτό το πολιτικό κλίμα η όποια κυβέρνηση θα υποχρεωθεί να προσφύγει στην τρόικα για την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού 2015-6.

Ετσι αναδεικνύεται ως βασικό πρόβλημα το πολιτικό,το οποίο είναι αμφίβολο εάν πρόκειται να λυθεί και στις επόμενες εκλογές με δεδομένο ότι είναι ανέφικτη η μονοκομματική κοινοβουλευτική πλειοψηφία.Αλλά και αγιάτρευτη η παθογένεια του Κοινοβουλευτισμού μας…

Στο σημείο αυτό θα επικαλεσθώ τον αείμνηστο το ΜΕΓΙΣΤΟΝ ΜΑΘΗΜΑ του αείμνηστου φίλου Μάριου Πλωρίτη.Με αυτό τον τίτλο εκδόθηκαν τα άρθρα του στο ΒΗΜΑ από τον Αύγουστο μέχρι Δεκέμβριο 1974.

Γράφει :«Θλιβόμενοι όλοι βλέποντας.όταν αποτινάχθηκε η εφτάχρονη λύμη,ν’αναβιώνουν τόσες και τόσες ολέθριες «παραδόσεις» του παρελθόντος.Φυσικά δεν έχουμε την αθωότητα να νομίζουμε πως έξεις 150 χρόνων εξαφανίζονται μεμιάς,έστω κι από μια δικτατορική λαίλαπα.Αλλά θέλαμε να ελπίζουμε πως τα κλαυδιανά δίκρανα της τυραννίας (που είχαν και το αγαθό αποτέλεσμα να προκαλέσουν τόσες βαθειές συνειδητοποιήσεις και τόσους μετασχηματισμούς στο λαό μας) θα συνέτιζαν και τους πολιτικούς μας.Αντί γι’αυτό,όμως. Βλέπουμε ν’αναθάλλουν οι ίδιοι μανδραγόρες της πολιτικής αποχαύνωσης,ν’ανασταίνονται οι προκατακλυσμιαίοι παλαιόσαυροι του τιμαριωτισμού και του μικροκομματισμού,να επιστρατεύονται οι ίδιες ταχυδακτυλουργίες,πλανεμπορίες,μαγγανείες των κομματικών μαγειρείων,οι ίδιες καπηλείες εθνικών «ταμπού» και αντεθνικών φόβητρων ,οι ίδιοι εναγκαλισμοί (ή έστω και μακροθυμίες) για τους «εθνικόφρονες» αδικητές κι η ίδια αλλεργία (ή έστω αδιαφορία) για τους «λαϊκόφρονες» αδικημένους».

Αν ζούσε σήμερα ο Μάριος Πλωρίτης δεν άλλαζε ούτε μια λέξη από όσα έγραφε του 1974 για τα κόμματα :«Θα θέλαμε να ελπίζουμε-έγραφε-πως επειτ’απ’την εφτάχρονη Γένναια τα κόμματα,οι πολιτικοί μας,οι ηγέτες μας έχουν πιά επίγνωση της σημασίας και της βαρύτητας του ρόλου τους,προπάντως στην αποφασιστική τούτην ώρα.Πως η «άγρα ψήφων» και ο «ο πόθος των θώκων» δεν είναι ο μόνος σκοπό της ύπαρξης τους.

»Πως φιλοδοξούν να είναι ηγέτες κομμάτων και όχι αρχηγοί φατριών.
Πως έμαθαν ότι «οι μικροπολιτικοί σκέπτονται μόνο τις επόμενες εκλογές ενώ οι αληθινοί πολιτικοί τις επόμενες γενεές».
Πως συνειδητοποίησαν ότι έχουν ευθύνη ακέραιη όχι μόνο για τη δική τους συμπεριφορά.αλλά και για τη συμπεριφορά του λαού που είναι ταγοί του.

«Επίφοβο είναι το πλήθος όταν έχει πανούργους ηγέτες.Αλλ’όταν έχει ενάρετους,ενάρετες είναι πάντα οι αποφάσεις του» λέει ο Ευριπίδης.

Τι θα έγραφε σήμερα ο Μάριος Πλωρίτης;Ο,τι και το 1974 :«Τώρα, περισσότερο παρά ποτέ,θ’αποδειχθεί ποιοι είναι άξιοι αυτής της ηγεσίας.Κοινός ο τόπος ότι τις ιστορικές περιστάσεις τις δημιουργούν οι κοιωνικές,πολιτικές,οικονομικές συνθήκες,συγκρούσεις,διακυμάνσεις.Αλλά και ο ρόλος ης ηγεσίας δεν είναι αμελητέος:

Οι μεγάλοι ηγέτες δημιουργούν τις ευκαιρίες-οι μέτριοι επωφελούνται απ’αυτές-οι μικροί τις αφήνουν να γλιστρήσουν μέσ’απ’τα χέρια τους.Οι άξιοι ηγέτες αξιοποιούν τις ευκαιρίες για το γενικό όφελος-οι ανάξιοι ηγέτες τις εμπορεύονται για το δικό τους κέρδος.
Οι νυν και οι επίδοξοι ηγέτες μας ας διαλέξουν…».

 

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΩΜΑΙΟΣ

ΣΥΝΔΕΘΕΙΤΕ